தன்னைக் கவிஞனாக உணர வைத்த காதலி!

கவிஞர் சார்லஸ் புக்கோவ்ஸ்கியின் 106-வது பிறந்தநாள் (ஆகஸ்ட் – 16) பதிவு. புக்கோவ்ஸ்கி குடியைக் கொண்டாடிய பெரும் உலகக் கவிஞன் என்பது பலரும் அறிந்த சேதி.

ஆனால், அந்த கலகக்காரக் கவிஞனின் இதயத்தைக் காலம் முழுக்க வாட்டி வதைத்த ஒரு காதலியின் மரணம் யாரும் அறியாதது. அந்த காதலியின் பெயர் ஜேன் கூனி பேக்கர்.

அவர் புக்கோவ்ஸ்கியைவிட வயதானவர், அவரும் குடிபோதையுடன் வாழ்ந்தவர். ஆனால் மனதளவில் மென்மையானவர். 1940களில் லாஸ் ஏஞ்சலஸில் உள்ள ஒரு பார்-இல் புக்கோவ்ஸ்கி அவளைச் சந்தித்தார்.

அவர்களது உறவு கவலைகளால் நிரம்பியது. பிரிவு, சேர்ந்திருப்பு, சண்டை… ஆனாலும் காதல். ஜேன் அவருக்குத் தவிர்க்க முடியாத ஈர்ப்பு. புக்கோவ்ஸ்கியின் பல கதைகளில் வரும் “வாண்டா” என்ற பெண்ணின் உருவாக்கத்திற்கு ஜேனே ஆதாரம் என்று கூறப்படுகின்றது.

1962-இல், ஜேன் இறந்துவிட்டார், மிக அதிகமாக குடித்ததனால் ஏற்பட்ட உடல் சிதைவுகள் காரணமாக. புக்கோவ்ஸ்கி உடைந்து போனார்.

அந்த மரணத்துக்குப் பிறகு, அவர் பல வாரங்களுக்குப் பேசாமல் இருந்தார். அவர் அமைதியாகவே இருந்தார்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தான், அவர் ஜேனைப் பற்றி ஒரு கவிதை எழுதினார்.

“For Jane” என்ற கவிதை,

வேதனைமிகுந்த அமைதியில்…
அந்த சுவர் வெள்ளையாக இருந்தது
கதவு பூட்டியிருந்தது
நீ இருந்த இடம் காலியாகிவிட்டது
நான் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தேன்
எதுவுமே தெரியவில்லை…”

இது புக்கோவ்ஸ்கி அவன் கதைகளைத் தாண்டி உணர்வுகளை முழுமையாக வெளிப்படுத்திய சில தருணங்களில் ஒன்று.

உயிர்தான் போனாலும், அவர் நினைவுகள் என்றும் இருந்தன.

புக்கோவ்ஸ்கி ஒருமுறை, “அவள்தான் எனக்கு, நான் ஒரு உருப்படியான கவிஞன் என்று முதன்முதலில் உணரவைத்தவள்” எனக் கூறியிருந்தார்.

பிற்பாடு அவர் புகழடைந்த பிறகும் ஜேனின் பெயரை அவ்வப்போது மரியாதையுடன் கூறி வந்தார்.

அவளிடம் இருந்த உண்மை அன்பு, அதன் ஆழமான தாக்கம், அவரது எழுத்துக்களில் தொடர்ந்து வெளிப்பட்டது.

ஜேன் இறந்து 225 நாட்கள் கழித்து அவர் எழுதிய சிறு கவிதை சார்லஸ் புக்கோவ்ஸ்கியின் “For Jane” என்ற கவிதைஇன் தமிழாக்கம்:

“225 நாட்கள் புல்வெளிக்குள்
அதற்குள் நீ அறிந்தது, நான் அறிந்ததைவிட அதிகம்.
அவர்கள் உன் இரத்தத்தைப்
பல நாட்களுக்கு முன்பே எடுத்துவிட்டார்கள்,
இப்போது நீ ஒரு கூண்டுக்குள் உலர்ந்த ஒரு குச்சி மட்டுமே.
இது தான் விதியா?
இந்த அறையில்,
நாம் காதலித்த நேரங்களின் நிழல்கள் இன்னும் நிற்கின்றன.
நீ சென்றபோது,
என்னிடம் இருந்த அனைத்தையும்
கிட்டத்தட்ட எடுத்துச் சென்றுவிட்டாய்.
இரவு நேரங்களில் நான் முழங்காலில் விழுந்து நிற்கிறேன்
என்னை விடாமல் துரத்தும் புலிகளின் முன்.
நீயாக இருந்தது,
மீண்டும் ஒருபோதும் நிகழாது.
புலிகள் என்னைக் கண்டுபிடித்துவிட்டன.
ஆனால் எனக்குத் தெரியவில்லை,
கவலையில்லை.”

*****

– இயக்குநர் அஜயன் பாலா