நீர்ப் பாதுகாப்பை மக்கள் இயக்கமாக மாற்ற வேண்டும்

தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறை என்ற மிகப்பெரிய பேராபத்தை நோக்கி தமிழகம் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

மாநிலத்தின் பல பகுதிகளில் மழைப்பொழிவு குறைந்து வருகிறது. திருவண்ணாமலை போன்ற சில மாவட்டங்களில் வறட்சியின் அறிகுறிகள் தென்படுகின்றன.

நிலத்தடி நீர்மட்டம் தொடர்ந்து சரிந்து வருகிறது. ஏரிகள், குளங்கள், கண்மாய்கள் நிரம்பாததால், மழைநீர் நிலத்திற்குள் ஊடுருவி நிலத்தடி நீரை நிரப்பும் இயற்கைச் சுழற்சி பாதிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த நிலை தொடர்ந்தால், தமிழகம் கடுமையான குடிநீர் தட்டுப்பாடு, வேளாண் நெருக்கடி, உணவுப் பொருட்களின் விலை உயர்வு மற்றும் பொருளாதார பாதிப்பு போன்ற சவால்களை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை உருவாகும்.

இது வெறும் இயற்கையின் கோபம் என்று கூறிவிட்டு ஒதுங்க முடியாது.

பருவநிலை மாற்றம், மழை மாறுபாடு போன்ற உலகளாவிய காரணிகளுடன் சேர்ந்து, நாமே உருவாக்கிய பல தவறுகளும் இந்த நெருக்கடிக்குக் காரணமாக உள்ளன.

ஆயிரக்கணக்கான ஏரிகள், குளங்கள், கண்மாய்கள் கொண்ட மாநிலமாக தமிழகம் பெருமை பேசுகிறது.

ஆனால் அவற்றில் பல இன்று ஆக்கிரமிப்புகளாலும், பராமரிப்பின்மையாலும், தூர்வாரப்படாத நிலையாலும் நீர்ப்பிடிப்புத் திறனை இழந்துள்ளன.

மழை பெய்தாலும், அந்த நீர் நிலத்திற்குள் சென்று நிலத்தடி நீரை நிரப்பாமல் கடலுக்கே சென்று விடுகிறது.

மழைநீர் சேகரிப்பு என்பது சட்டமாக இருந்தாலும், அதன் செயல்பாட்டைக் கண்காணிக்கும் வலுவான அமைப்பு இல்லை.

கட்டுப்பாடின்றி அதிகரித்து வரும் ஆழ்துளைக் கிணறுகள் நிலத்தடி நீரை வேகமாக உறிஞ்சிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஆனால் அதே வேகத்தில் நீரை மீள்நிரப்பும் திட்டங்கள் முன்னேறவில்லை. தற்போதைய சூழலில் நாம் கேட்க வேண்டிய மிகப்பெரிய கேள்வி:

”இந்த ஆண்டு எவ்வளவு மழை பெய்யும்?” என்பதல்ல.
“பெய்யும் மழையில் எவ்வளவு நீரை நாம் சேமிக்கப் போகிறோம்?” என்பதுதான்.

நீர் இல்லையெனில் விவசாயம் பாதிக்கப்படும். விவசாயம் பாதித்தால் உணவுப் பொருட்களின் விலை உயரும்.

கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு குறையும். நகரங்களில் குடிநீர் விநியோகம் சிக்கலாகும். இறுதியில் அது சமூக மற்றும் பொருளாதார நெருக்கடியாக மாறும்.

எனவே, தமிழக அரசு உடனடியாக ‘தமிழ்நாடு நீர்ப் பாதுகாப்பு மற்றும் வறட்சித் தடுப்பு அவசர இயக்கம்’ என்ற மாநில அளவிலான ஒருங்கிணைந்த திட்டத்தை அறிவிக்க வேண்டும்.

அதன் கீழ்:

* மாநிலம் முழுவதும் உள்ள ஏரிகள், குளங்கள், கண்மாய்களின் நிலையை மாவட்ட வாரியாக ஆய்வு செய்து, காலக்கெடுவுடன் சீரமைக்க வேண்டும்.

* நிலத்தடி நீர் மிக வேகமாகக் குறைந்து வரும் பகுதிகளை அறிவியல் அடிப்படையில் அடையாளம் கண்டு, சிறப்பு நிலத்தடி நீர் மீள்நிரப்புத் திட்டங்களை உடனடியாக செயல்படுத்த வேண்டும்.

* ஒவ்வொரு மாவட்டத்திற்கும் ஆண்டுதோறும் நீர்வள வரவு–செலவுத் திட்டம் (Water Budget) தயாரித்து, கிடைக்கும் நீர், பயன்படுத்தப்படும் நீர் மற்றும் மீள்நிரப்பப்படும் நீர் பற்றிய விவரங்களை பொதுமக்கள் பார்வைக்கு வெளியிட வேண்டும்.

* மழைநீர் சேகரிப்பு அமைப்புகளின் செயல்திறனை ஆண்டுதோறும் ஆய்வு செய்து, செயல்படாத அமைப்புகளை கட்டாயமாகச் சீரமைக்க வேண்டும்.

* கட்டுப்பாடற்ற ஆழ்துளைக் கிணறுகளுக்கு அறிவியல் அடிப்படையிலான ஒழுங்குமுறைகளை கொண்டு வர வேண்டும்.

* பள்ளிகள், கல்லூரிகள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள், தொழிற்சாலைகள் மற்றும் பொதுமக்களை இணைத்து “நீர்ப் பாதுகாப்பு மக்கள் இயக்கம்” உருவாக்க வேண்டும்.

காவிரி, முல்லைப்பெரியாறு போன்ற தமிழர்களின் உரிமைப் பிரச்சினைகளில் அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும் ஒருமித்த குரலில் போராட வேண்டியது அவசியம்.

அதே நேரத்தில் தமிழ்நாட்டின் உள்ளக நீர் மேலாண்மை, வறட்சி முன்னெச்சரிக்கை, நிலத்தடி நீர்ப் பாதுகாப்பு போன்ற பிரச்சினைகளும் அதே அளவு முக்கியத்துவம் பெற வேண்டும்.

காவிரி விவகாரத்தை மட்டுமே அரசியல் விவாதமாக மாற்றுவது போதாது.

தமிழகம் முழுவதும் உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் வறட்சி அபாயம், குறைந்து வரும் நிலத்தடி நீர், வேளாண் நெருக்கடி மற்றும் குடிநீர் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றையும் சமமான அக்கறையுடன் அணுக வேண்டிய காலகட்டம் இது.

காவிரி உரிமைக்காக குரல் கொடுப்பதுடன் மட்டுமல்லாமல், மாநிலத்தின் நீர்ப் பாதுகாப்பு, வறட்சி மேலாண்மை மற்றும் நீர்வள மறுசீரமைப்பு போன்ற பிரச்சினைகளிலும் அரசுடன் இணைந்து ஆக்கப்பூர்வமான ஆலோசனைகளையும் தீர்வுகளையும் முன்வைக்க வேண்டும்.

இந்தப் பொறுப்பு ஆளும் த.வெ.க., மற்றும் பிரதான எதிர்க்கட்சியான திமுகவுக்கு மட்டுமல்ல.

அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும், விவசாய சங்கங்களும், நீர்வள நிபுணர்களும், சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்களும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளும், பொதுமக்களும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டிய நேரம் இது.

வறட்சி எந்தக் கட்சியையும் பார்த்து வருவதில்லை. குடிநீர் தட்டுப்பாடு எந்தக் கொடியையும் பார்த்து ஏற்படுவதில்லை. நிலத்தடி நீர் குறைவு எந்த அரசியல் சித்தாந்தத்தையும் மதிப்பதில்லை.

எனவே, இந்தப் பிரச்சினையை அரசியல் ஆதாயத்திற்கான கருவியாக அல்லாமல், தமிழ்நாட்டின் எதிர்கால வாழ்வாதாரப் பிரச்சினையாக அனைவரும் அணுக வேண்டும்.

தமிழக அரசு உடனடியாக அனைத்து அரசியல் கட்சிகள், நீர்வள நிபுணர்கள், காலநிலை ஆய்வாளர்கள், விவசாய அமைப்புகள், தொழில்துறைப் பிரதிநிதிகள் மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளை ஒரே மேடையில் இணைத்து “தமிழ்நாடு நீர்ப் பாதுகாப்பு மற்றும் வறட்சி மேலாண்மை”க்கான ஒருங்கிணைந்த மாநாட்டை நடத்த வேண்டும்.

அந்த மாநாட்டில்:

* மாவட்ட வாரியான வறட்சி அபாய மதிப்பீடு
* நிலத்தடி நீர் மீட்புத் திட்டம்
* ஏரி, குளம், கண்மாய் மறுசீரமைப்பு
* மழைநீர் சேகரிப்பு விரிவாக்கம்
* “தமிழ்நாடு நீர்ப் பாதுகாப்பு 2040” செயல் திட்டம்
ஆகியவற்றை நிறைவேற்ற காலக்கெடு நிர்ணயித்து தீர்மானம் இயற்ற வேண்டும்.

வறட்சி வந்த பிறகு நிவாரணம் வழங்குவது நிர்வாகம் அல்ல; வறட்சி வருவதற்கு முன்பே அதைத் தடுப்பதே உண்மையான நல்லாட்சி.

நாம் அலட்சியமாக இருந்துவிட்டால், நாளைய தலைமுறை நம்மை மன்னிக்காது.

தமிழகத்தின் நீர்ப் பாதுகாப்பு என்பது ஒரு திட்டம் அல்ல; அது நமது அடுத்த தலைமுறைக்கான பொறுப்பு.

கட்டுரையாளர் : அம்மா கோபி, மூத்த பத்திரிகையாளர்.