சாத்தான்குளம் வழக்கு – ஒரு விமர்சன ஆய்வு!

தமிழகத்தை உலுக்கிய காவல் நிலையங்களில் நடந்த மரணங்களில், கொரோனா காலத்தில் சாத்தான்குளம் காவல் நிலையத்தில் நிகழ்ந்த தந்தை மற்றும் மகன் மரணம் மக்களிடையே மிகவும் கடுமையான கண்டனத்தை எதிர்கொள்ள நேரிட்டது.

இந்த வழக்கு மத்திய புலனாய்வு துறையால் விசாரணை மேற்கொள்ளப்பட்டு, குற்றப் பத்திரிக்கை தாக்கல் செய்யப்பட்டு, அதில் தொடர்புடைய காவல் அதிகாரிகள் அனைவரும் கைது செய்யப்பட்டு நீதிமன்ற காவலில் வைக்கப்பட்டனர்.

அதில் ஒருவர் கொரோனா தொற்று காரணமாக இறந்துவிட்டார். ஆய்வாளர், சார்பு ஆய்வாளர், சிறப்பு சார்பு ஆய்வாளர், பிற காவல் அலுவலர்கள் உட்பட ஒன்பது பேர், உச்ச நீதிமன்றம் வரை சென்றும் கூட பிணை மறுக்கப்பட்டு நீதிமன்ற காவலில் இருந்தனர்.

இந்த வழக்கின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்த சென்னை உயர்நீதிமன்றம், மதுரை கிளை நீதிபதிகள் தானாக முன்வந்து தொடர்ந்து பிறப்பித்த உத்தரவுகளின் அடிப்படையில், விசாரணை நீதிமன்றம் தனது விசாரணையை முடித்து,

குற்றம் சாட்டப்பட்ட அனைவரையும் குற்றவாளிகள் என்று தீர்மானித்து, 6-4-2026 அன்று பல்வேறு சட்டப் பிரிவுகளின் அடிப்படையில் இரட்டை தூக்கு தண்டனை வழங்கி தீர்ப்பளித்தது.

விசாரணை நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு பொதுமக்களால் பரவலாக வரவேற்கப்பட்டது.

இந்தத் தீர்ப்பு, ஒரு சிறிய குற்றத்தில் ஈடுபட்ட நபருக்கு காவல் அதிகாரிகள் மேற்கொண்ட கொடூரமான மற்றும் மனிதநேயமற்ற நடத்தையின் உக்கிரமான வெளிப்பாடாகக் கருதப்பட்டது.

தங்களின் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுவதற்காக காவல்துறை தேவையற்ற மற்றும் முறையற்ற கொடூரமான வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்தியதாக மக்களால் கருதப்பட்டது.

தந்தை மற்றும் மகன் இருவருமே முறையான சிகிச்சை இன்றி காவலில் இருக்கும்போது அளிக்கப்பட்ட சிகிச்சையின் போது உயிரிழந்த சம்பவம் மக்களின் மனச்சாட்சியை அதிர்ச்சியடையச் செய்தது.

உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பால், இந்த நிகழ்வு பொதுமக்கள், காவல்துறையை அணுகும்போது உள்ள பயத்தையும் பாதுகாப்பின்மையையும் அதிகரித்தது.

ஆகவே, இந்தத் தீர்ப்பு உணர்வுபூர்வமாக சமூகத்தின் பெரும்பாலானோரால் வரவேற்கப்பட்டது.

காவல்துறையின் மிகையான நடவடிக்கைகள் காரணமாக ஏற்படும் காவல் மரணங்கள் புதியதல்ல என்றாலும், சட்டத்திற்கு புறம்பான சித்திரவதை முறைகள் நீண்டகாலமாக காவல் நடைமுறைகளில் நிலவி வருகின்றன; இதன் வேர்கள் காலனித்துவ காலத்தைச் சார்ந்தவை.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த மனப்பாங்கு இன்னும் சில காவல் அலுவலர்களிடம் தொடர்கிறது என்பதை மறுக்க இயலாது.

காவல்துறையில் உள்ள சிலரிடம் ஆழமாக பதிந்துள்ள இந்த கலாச்சாரத்தை மாற்றுவது, மற்றும் மனிதர்களை மரியாதையுடனும் கண்ணியத்துடனும் நடத்துவது மிகவும் அவசியமானதாகும்.

கருணையற்ற அதிகாரத்தை நினைவுறுத்தும் காலனித்துவ மனப்பான்மை இன்னும் அமைப்பில் இருந்து வருகிறது என்பதை இது போன்ற பல நிகழ்வுகள் உணர்த்துகின்றன.

பொதுமக்களின் கண்டனங்களுக்கு அப்பாலும், காவல்துறையில் அமைப்புரீதியான பொருத்தமான மாற்றங்கள் முழுமையாக உருவாகவில்லை. மாற்றங்கள் தேவையான அளவு துரிதமாக நிகழ வேண்டும்.

உண்மையில், இதே போன்ற சம்பவங்களின் தொடர்ச்சியை கருத்தில் கொண்டு, விசாரணை நீதிபதி இந்த வழக்கில் நடந்த கொடூரம் “அரிதினும் அரிதானது” (rarest of rare) என்ற வகையில் வருவதாகவும், அதனால் மரண தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும், சாட்சியம் மற்றும் பிற ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் முடிவு செய்துள்ளார்.

நீதிமன்ற நடைமுறைகளின் அடிப்படையில் வாதங்கள் மற்றும் எதிர்வாதங்களை பரிசீலித்து, இது அரிதினும் அரிதான குற்றம் என்று கருதப்பட்டுள்ளது.

எனினும், இது மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றங்களில் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டிய கருத்தியல் (subjective) விஷயமாகும். நீதிபதியின் இந்த முடிவு பல்வேறு கருத்துக்களை உருவாக்கியுள்ளது.

குறிப்பாக, இந்த வழக்கு உண்மையில் “அரிதிலும் அரிதானது” என்ற உச்ச நீதிமன்றம் வரையறுத்த அளவுகோலை பூர்த்தி செய்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

சில மூத்த வழக்கறிஞர்கள், இந்த வழக்கில் கொலை செய்யும் நேரடி நோக்கம் இல்லை என்று வாதிடுகின்றனர்.

அத்தகைய நோக்கம் இருந்திருந்தால், குற்றவாளிகள் வெளிப்படையாக செயல்படாமல், சம்பவத்தை மறைக்கும் முயற்சிகளை எடுத்திருப்பார்கள்.

உதாரணமாக, போலியான ‘என்கவுண்டர்’ போன்ற முறைகளை கையாண்டிருப்பார்கள் என்பதும் அவர்களின் கருத்து.

இந்த வழக்கில் தண்டனை பெற்றவர்கள், தங்களின் செயல்கள் மரணத்தை விளைவிக்கக்கூடும் என்பதை அறிந்திருக்கலாம்; ஆனால் நேரடியான கொலை நோக்கம் இல்லை. 

“அரிதினும் அரிதானது” என்ற நிலைப்பாடு என்பது மாற்று வழி முற்றிலும் இல்லாத போது மட்டுமே மரண தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதையும், சமுதாயத்தை வேறு எந்த வழியிலும் பாதுகாக்க முடியாத சூழலில் மட்டுமே அது பொருந்தும் என்பதையும் உச்ச நீதிமன்றம் நிர்ணயித்துள்ளது என்று அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

அவர்களின் பார்வையில், இந்த வழக்கு அந்த அளவுகோலை பூர்த்தி செய்யவில்லை. மேலும், விசாரணை நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு சட்டக் கோட்பாடுகளைவிட மிகையான உணர்ச்சிகளின் தாக்கத்தால் உருவாகியிருக்கலாம் என்றும் அவர்கள் கருதுகின்றனர்.

இறுதியாக, இந்த விவகாரம் உயர் நீதிமன்றம் மற்றும் தேவையானால் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீட்டின் மூலம் பரிசீலிக்கப்படும் சூழல் உருவாகலாம்.

இதில் தொடர்புடைய பிற அதிகாரிகளின் பங்கையும் உற்று நோக்குவது அவசியமாகிறது.

நீதித்துறை நடுவர் திரு. சரவணன் மற்றும் டாக்டர் வெண்ணிலா ஆகியோரின் நடத்தை குறித்து கேள்விகள் எழுகின்றன; இது சுயபரிசோதனையும் தேவையான நடவடிக்கைகளையும் அவசியப்படுத்துகிறது.

சார்நிலை அதிகாரிகளின் நடவடிக்கைகளை கண்காணிக்க வேண்டிய பொறுப்பு துணைக் கண்காணிப்பாளருக்கு உள்ளது.

அதேபோல், மற்றொரு நீதிபதியை அச்சுறுத்தியதாக கூறப்படும் கூடுதல் காவல் கண்காணிப்பாளர் செயல்கள் நிரூபிக்கப்பட்டால், அவை கடுமையாக கண்டிக்கப்பட வேண்டும் மற்றும் உரிய ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும்.

பாதிக்கப்பட்டவர்களின் காயங்களை சரியாக மதிப்பீடு செய்யாமல், மேல்நிலை மருத்துவமனைக்கு அனுப்பாத சிறை அதிகாரிகளின் தவறும் மிகக் கடுமையானது.

இத்தகைய அலட்சியம் மற்றும் கடமையின்மை காரணமாக, அதற்குப் பொறுப்பான அலுவலர்கள் மீது கடுமையான ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும்.

இவர்களில் யாராவது ஒருவர் கூட பொறுப்புணர்வுடன் செயல்பட்டிருந்தால், இந்த துயரமான முடிவைத் தவிர்க்க முடிந்திருக்கும்.

அரசு இந்தப் பிரச்சினையை முழுமையாக ஆய்வு செய்து, காவல் நடைமுறைகளை சீரமைக்கும் உறுதியான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்.

மனிதர்களின் கண்ணியம், பொறுப்புணர்வு மற்றும் மனித உரிமைகள் அனைத்து நிலைகளிலும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

இந்த அமைப்பு பெரும்பாலும் உயர்நிலை அதிகாரிகளை பாதுகாக்கிறது; கீழ்நிலை அதிகாரிகள் மட்டுமே விளைவுகளைச் சந்திக்கிறார்கள் என்ற உணர்வு பரவலாக உள்ளது. இது கவலைக்குரியது.

சில வழக்குகளில், பயிற்சி நிலை உயரதிகாரிகள் கூட கடுமையான வன்முறை நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்தும் உடனடி நடவடிக்கை எடுக்கப்படவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன.

இது அமைப்பின் ஆழமான சீர்கேடுகளை குறிக்கிறது. நிர்வாக அமைப்பில் காணப்படும் எதேச்சாதிகார மற்றும் சட்டவிரோத வாய்மொழி உத்தரவுகளை நிறைவேற்றும் சார்நிலை அதிகாரிகள் பலரும் இதனால் உருவாகும் விளைவுகளை எதிர்கொள்கின்றனர்; இது நெறிமுறை மற்றும் சட்ட மீறல்களை உருவாக்குகிறது.

அண்மை நிகழ்வுகளில், உறுதிப்படுத்தப்படாத புகாரின் அடிப்படையில் சிறப்பு காவல் குழுவால் தாக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் கோவில் காவலர் அஜித் குமார் உயிரிழந்த சம்பவம் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தின் தொடர்ச்சியான மாதிரியை வெளிப்படுத்துகிறது.

புகார் அளித்தவர்களின் நம்பகத்தன்மை மற்றும் அதிகாரிகளுடன் உள்ள சாத்தியமான தொடர்புகள் குறித்து எழும் சந்தேகங்கள் காவல்துறையின் மீது பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை மேலும் குறைக்கின்றன.

அதேபோல், தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூடு சம்பவத்தில் 13 பேர் உயிரிழந்திருந்தும், மாண்புமிகு நீதிபதி திருமதி அருணா ஜெகதீசன் ஆணையம் இதற்கான பொறுப்புகளை சுட்டிக்காட்டியிருந்தும், அதற்கான நிர்வாக ரீதியான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவில்லை என்ற கருத்து நிலவுகிறது.

இது அமைப்பின் தோல்வியை வெளிப்படுத்துகிறது.

இத்தகைய பல நிகழ்வுகளை எடுத்துக்காட்டலாம்.

எனவே, இதை ஒருவரது தனிப்பட்ட பிரச்சினையாகக் கருத முடியாது; மாறாக, இது அமைப்புசார் குறைபாடுகளின் தொடர்ச்சி என்பதும் தெளிவாகிறது.

சாத்தான்குளம் வழக்கு, காவல் துறை அமைப்பில் அவசியமான சீர்திருத்தங்களின் தேவையை நினைவூட்டும் ஒரு கடுமையான எடுத்துக்காட்டு ஆகும்.

விசாரணை நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு உடனடி நீதி உணர்வை வழங்கியிருந்தாலும், நீண்டகால சவாலாக உள்ள அமைப்பின் கலாச்சாரத்தை மாற்றுவது, அனைத்து நிலைகளிலும் பொறுப்புணர்வை உறுதி செய்வது மற்றும் இத்தகைய சம்பவங்கள் மீண்டும் நடைபெறாமல் தடுப்பது ஆகும்.

நிலையான சட்ட, நிர்வாக மற்றும் நெறிமுறை சீர்திருத்தங்கள் மூலம் மட்டுமே பொதுமக்களின் நம்பிக்கை மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட முடியும்.

– தமிழ்பாலன்