கற்றல் என்பது விதையை நடுவது போல்!
கற்றுக்கொடுப்பதை விட, கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வத்தைத் தூண்டி விடுபவரே சிறந்த ஆசிரியர்!
பள்ளி, கல்லூரி, மற்றும் வாழ்க்கையின் அத்தியாயங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் ஆசிரியரின் தடம் பதிந்திருக்கும்.
ஆனால், உண்மையான ஆசிரியரை அடையாளம் காணும் அளவுகோல், அவர் எத்தனை பாடங்களைக் கற்றுத் தந்தார் என்பதில் அல்ல; அவர் தனது மாணவனின் உள்ளத்தில் எத்தனை கேள்விகளையும், தேடலையும், ஆச்சரியத்தையும் விதைத்தார் என்பதில் தான் இருக்கிறது.
ஒரு மாணவனுக்கு நேரடியாக அறிவை அளிப்பது, அவருக்கு ஒரு நாள் உணவளிப்பதைப் போன்றது. அது உடனடி தேவையைப் பூர்த்தி செய்யும், ஆனால் நிலைத்த பலனை தராது.
ஆனால் அந்த மாணவன் “எப்படி? ஏன்? இன்னும் எப்படி மேம்படுத்தலாம்?” என்று சிந்திக்கத் தூண்டப்பட்டால், அவர் வாழ்நாளெல்லாம் அறிவைத் தேடும் பயணத்தில் இருப்பார். இதுவே சிறந்த ஆசிரியரின் அடையாளம்.
உண்மையான கற்றலின் வேர்
கற்றல் என்பது ஒரு விதையை நட்டது போல. நல்ல ஆசிரியர் அந்த விதையை வளர்த்து, நன்கு காத்து, பழம் காயும் வரை வழிகாட்டுவார். ஆனால் சிறந்த ஆசிரியர், மாணவன் தானே விதைகளை தேடி நட்டு வளர்க்கும் திறனை வளர்த்துக் கொடுப்பார்.
இதுவே “நான் உனக்கு மீன் கொடுப்பதில்லை; நீயே வலை வீச கற்றுக்கொள்” என்ற பழமொழியின் ஆழம்.
வரலாற்றில் உள்ள உதாரணம்
சாக்ரடீஸ் தனது மாணவர்களுக்கு நேரடி பதில் சொல்லாமல், தொடர்ந்து கேள்விகள் கேட்டு, அவர்கள் தாங்களே பதிலை கண்டுபிடிக்கச் செய்தார். இது சாக்ரடீஸ் முறை எனப்படும்.
அவரின் நோக்கம் மாணவர்கள் பதிலைக் கேட்டு மனப்பாடம் செய்வதல்ல; பதிலைத் தேடும் ஆர்வம், சந்தேகம், சிந்தனை, மற்றும் விவாதத் திறனை வளர்ப்பதே. அதனால் தான் அவர் வாழ்ந்த காலத்தைக் கடந்து, இன்றும் சிறந்த ஆசிரியராக போற்றப்படுகிறார்.
ஒரு சிறுகதை
ஒரு கிராமத்தில் அருண் என்ற சிறுவன் இருந்தான். படிப்பில் சாதாரணம், ஆர்வமில்லாதவன். ஆனால், அவரது அறிவியல் ஆசிரியர் ஒருநாள் ஒரு பழைய மணியைக் கிளாசில் கொண்டு வந்தார்.
“இது எப்படிச் சத்தமிடுகிறது என்று உனக்குத் தெரிகிறதா?” என்று அருணிடம் கேட்டார்.
அருண் தோளைச் சிலிர்த்து, “தெரியாது ஐயா” என்றான்.
“பாரு, இதை உடைத்து உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று காண்போம்” என்று ஆசான் சொன்னார்.
அந்த நாள்முதல் அருண், வகுப்பறையில் உள்ள எல்லாவற்றையும் “உடைத்து” அதன் உள்ளமைப்பைப் புரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்தான்.
சில ஆண்டுகளில், அவன் ஒரு திறமையான இயந்திர பொறியாளராக வளர்ந்தான்.
அவரின் வெற்றியின் பின்னால் ஒரு நாளில், ஒரு ஆசிரியர் எழுப்பிய ஒரு எளிய “ஏன்?” என்ற கேள்வியே இருந்தது.
ஏன் இது முக்கியம்?
1. நிலையான கற்றல் – ஆர்வம் கொண்ட மாணவர், ஒரு முறை கற்றது மறந்தாலும் மீண்டும் கற்றுக் கொள்வார்.
2. சுயமாக வளர்ச்சி – ஆசானின் வழிகாட்டுதலின்றி கூட, தானே ஆராய்ந்து முன்னேறுவார்.
3. புதுமை மற்றும் கண்டுபிடிப்பு – ஆர்வம் இல்லாமல், புதிய கண்டுபிடிப்புகள் சாத்தியமில்லை.
இறுதியாக
பாடங்களை மனப்பாடம் செய்யச் செய்வதை விட, “நான் எப்படித் தெரிந்து கொள்வது?” என்ற கேள்வியை மாணவனின் உள்ளத்தில் உருவாக்குவதே கல்வியின் உச்சம்.
புத்தகத்தை மூடிய பிறகும், பாடம் முடிந்த பிறகும், ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும், அந்த ஆர்வம் தொடர்ந்தால் அவர் கற்றுக் கொடுத்தது முடிவடையவில்லை என்பதற்கே அது சான்று.
அந்த ஆர்வத்தின் தீப்பொறியை ஏற்றும் ஆசிரியரே உண்மையான ஒளிவிளக்கு.
– நன்றி: கவிமகள் ஜெயவதி