பேராசிரியர் பெருமாள்முருகன் எழுதிய கட்டுரையையும், அதனைத் தொடர்ந்து எழுத்தாளர் சாவித்திரி கண்ணன் வெளியிட்டுள்ள கூடுதல் தகவல்களையும் வாசித்தபோது மனத்தில் எழுந்தது அதிர்ச்சியுடனான ஏமாற்றம்.
அவ்வுணர்வு ஆழமான வலியும் ஆத்திரமும் கலந்த கொந்தளிப்பாக வெளிப்படுகிறது இங்கு.
கோவையில் புதிதாக உருவாக்கப்பட்டுள்ள பெரியார் அறிவுலகம் நூலகத்தில் நூல் கொள்முதல் தொடர்பாக எழுந்துள்ள சர்ச்சைகள், ஒரு குறிப்பிட்ட நூலகத்தின் நிர்வாகக் குறைபாட்டை மட்டும் சுட்டிக்காட்டவில்லை.
நீண்டகாலமாக நூலகத் துறையிலும் பதிப்பக உலகிலும் வேரூன்றியிருக்கக் கூடிய அறிவுசார் முறைகேடுகளின் ஆழத்தையும் அவற்றின் பின்னணியில் இயங்கும் வணிக நோக்கங்களையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.
ஒரு நூலகம் என்பது வெறுமனே புத்தகங்களை அடுக்கி வைக்கும் கட்டிடமா? அது ஒரு சமூகத்தின் அறிவுச் செல்வத்தைப் பாதுகாக்கும் கருவூலம் அல்லவா?
தலைமுறைகளுக்கு இடையே அறிவையும் சிந்தனையையும் கடத்திச் செல்லும் பாலம் அல்லவா..?
ஒவ்வொரு நூலகமும் ஒரு பல்கலைக்கழகத்திற்கு இணையான அறிவுத் தளமாகவும், அங்கே இடம்பெறும் ஒவ்வொரு நூலும் வாசகனுக்கு ஒரு ஆசிரியராகவும் அமைகின்றன என்று தானே இத்தனை நாளாக பேசியும் கேட்டும் வந்திருக்கிறோம் நாம்..?
அதிலும் குறிப்பாகப் பெரியார் பெயரில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள அறிவுலகம் என்பது பகுத்தறிவு, ஆய்வு, கேள்வி, சமூக விழிப்புணர்வு ஆகியவற்றின் அடையாளமாகத் திகழ வேண்டிய இடம் அன்றோ?
அத்தகைய உன்னதமான அறிவுக் கருவூலத்திற்குக் கொள்முதல் செய்யப்பட்ட நூல்களிலேயே அடிப்படைத் தகவல் பிழைகளும், தரமற்ற உள்ளடக்கங்களும், சந்தேகத்திற்குரிய ஆசிரியர் விவரங்களும் இடம்பெற்றிருப்பதாக வெளிவந்துள்ள செய்திகள் மிகுந்த கவலையளிக்கின்றன.
நூல்களா? அறிவின் பெயரில் உருவாக்கப்பட்ட போலிப் படைப்புகளா?
பேராசிரியர் பெருமாள்முருகன் தனது கட்டுரையில் சுட்டிக்காட்டியுள்ள தகவல்கள் உண்மையிலேயே அதிர்ச்சியளிக்கின்றன.
ஒரே பதிப்பகத்திலிருந்து ஏறத்தாழ 1,800 நூல்கள் நூலகத்தின் நான்காவது தளத்தில் இடம்பெற்றிருப்பதாக அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
அவற்றில் பல நூல்களின் விலைகள் வழக்கமான நூல்களின் விலையைக் காட்டிலும் மிக அதிகமாக இருப்பதையும், உள்ளடக்கங்களைப் படித்தபோது அடிப்படை இலக்கிய மற்றும் வரலாற்றுப் பிழைகள் நிறைந்திருப்பதையும் எடுத்துக்காட்டுகளுடன் விளக்கியுள்ளார்.
நாலடியாரைத் தனிப்பட்ட ஒரு கவிஞர் மற்றும் தத்துவஞானியின் படைப்பாகச் சித்தரிப்பது, மதுரைக் காஞ்சியின் ஆசிரியராக மாங்குடி மருதனாருக்குப் பதிலாக வேறொருவரைக் குறிப்பிடுவது,
பாரதியார் பெயரில் தொடர்பற்ற கதைகளைப் பதிவேற்றுவது, தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றையே தவறான பெயர்களாலும் தகவல்களாலும் நிரப்புவது என அவர் முன்வைத்துள்ள எடுத்துக்காட்டுகள் வெறும் அச்சுப்பிழைகளாகக் கடந்து செல்லக்கூடியவை அல்ல.
இவை இலக்கியத்தின் அடிப்படைகளையும் வரலாற்றுப் புரிதலையும் சிதைக்கும் தவறுகள்.
அகல்விளக்கு பதிப்பகம், பீனிக்ஸ் பதிப்பகம் உள்ளிட்ட பதிப்பகங்களின் நூல்கள் தொடர்பாகவும் பல்வேறு கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன.
நூலாசிரியர்களின் பெயர்கள், பதிப்பக முகவரிகள், ISBN எனப்படும் பன்னாட்டுத் தரப் புத்தக எண்கள் ஆகியவற்றின் நம்பகத்தன்மை குறித்தும் சந்தேகங்கள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.
இணைக்கப்பட்டுள்ள படங்களில் (இணையத்தில் வெளியான படங்கள்) நூல்களின் அட்டைகள், பதிப்பக விவரங்கள், ISBN எண் இடம்பெற்றுள்ள பக்கங்கள் ஆகியவை காணப்படுகின்றன.
இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகச் சரிபார்க்கப்பட வேண்டிய ஆவணச் சான்றுகளாகும்.
குறிப்பாக நூல்களின் உள்ளடக்கம், வெளியீட்டு விவரங்கள், பதிப்புரிமை, ஆசிரியர் அடையாளம் ஆகியவற்றை முறையாக ஆய்வு செய்தால்தான் உண்மையின் முழுப் பரிமாணத்தையும் அறிய முடியும்.
நூல் தேர்வுக் குழுவும் கொள்முதல் நடைமுறைகளும் எழுப்பும் கேள்விகள்
இந்த விவகாரத்தில் சாவித்திரி கண்ணன் வெளியிட்டுள்ள கூடுதல் தகவல்கள் மேலும் பல கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.
கடந்த ஆட்சிக் காலத்தில் 2025 நவம்பர் 5ஆம் தேதி பெரியார் அறிவுலகம் உள்ளிட்ட நூலகங்களுக்கான நூல்களைத் தேர்வு செய்து பரிந்துரைப்பதற்கான குழு அமைக்கப்பட்டதாக அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
அதற்கான அரசாணை மற்றும் தேர்வுக் குழு உறுப்பினர்கள் தொடர்பான ஆவணங்களின் படங்களும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
அந்தக் குழு தனது பரிந்துரைகளைப் பிப்ரவரி மாதத்தில் வழங்கியதாகவும், அதன் அடிப்படையில் மார்ச் மாதத்திலிருந்தே நூல்கள் படிப்படியாகக் கொள்முதல் செய்யப்பட்டதாகவும்,
ஆனால், சர்ச்சைக்குரிய அகல்விளக்கு பதிப்பகத்தின் நூல்கள் மட்டும் 2026 ஜூன் 22ஆம் தேதி கொள்முதல் செய்யப்பட்டதாகவும் சாவித்திரி கண்ணன் தனது பதிவில் தெரிவித்துள்ளார்.
இந்தக் காலவரிசை மிக முக்கியமானது.
ஏனெனில், பரிந்துரைக் குழு அமைக்கப்பட்ட காலம், அதன் பரிந்துரைகள் வழங்கப்பட்ட நாள், கொள்முதல் ஆணைகள் பிறப்பிக்கப்பட்ட காலம், நூல்கள் வழங்கப்பட்ட நாள் ஆகியவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால்தான் இந்தக் கொள்முதல் நடைமுறையின் உண்மையான பின்னணியை அறிய முடியும்.
மேலும், நூலாசிரியர்களின் பெயர்களில் தாமரை, ஜோதி, விஜய், சூர்யா போன்ற பெயர்கள் தொடர்ச்சியாக இடம்பெறுவதும், பல்வேறு நூல்கள் ஒரே பதிப்பகத்திலிருந்து வெளியிடப்பட்டிருப்பதும்,
உண்மையான ஆசிரியர் அடையாளங்கள் குறித்த சந்தேகங்களை எழுப்புகின்றன.
குறிப்பாக ‘விஜய் திரிஷா’ என்ற பெயரில் வெளியிடப்பட்டதாகக் கூறப்படும் நூலின் அட்டைப் படத்தையும் சாவித்திரி கண்ணன் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.
இத்தகைய பெயர்கள் உண்மையான படைப்பாளர்களுடையவையா, புனைபெயர்களா, அல்லது வேறு நோக்கத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டவையா என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டியது அவசியம்.
ஒவ்வொரு நூலகக் கொள்முதலுக்கும் நூலின் மாதிரிப் பிரதி, ஆசிரியர் விவரம், பதிப்பகத்தின் நம்பகத்தன்மை, நூலின் உள்ளடக்கத் தரம் ஆகியவை சரிபார்க்கப்பட வேண்டிய நிலையில், இத்தனை நூல்கள் எவ்வாறு தேர்வு செய்யப்பட்டன?
அவற்றுக்கான பரிந்துரைகள் யாரால் வழங்கப்பட்டன? ஏறத்தாழ 1,800 நூல்களை உருவாக்கி வெளியிடுவதற்குத் தேவையான முதலீடு, மனிதவளம், கால அவகாசம் ஆகியவற்றின் பின்னணியில் யார் இருந்தார்கள்?
இவை வெறும் ஊகங்களால் விடையளிக்கக்கூடிய கேள்விகள் அல்ல.
ஆவணங்களின் அடிப்படையில் விசாரிக்கப்பட வேண்டியவை.
இன்றைய முறைகேடு மட்டுமல்ல; நீண்டகாலமாகத் தொடரும் அறிவுத் திருட்டு!
சாவித்திரி கண்ணன் எழுப்பியுள்ள மற்றொரு முக்கியமான அம்சம், நூலகங்களுக்கான நூல் கொள்முதலில் முறைகேடுகள் இப்போதுதான் தொடங்கியிருக்கின்றனவா என்பதுதான்.
அரசு நூலகங்களில் தரமற்ற மற்றும் பிறருடைய அறிவுசார் உழைப்பை முறைகேடாகப் பயன்படுத்தி வெளியிடப்பட்ட நூல்கள் இடம்பெற்றிருப்பதாகத் தாம் ஏற்கெனவே எழுதியுள்ளதாக அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
அறிவியல் தமிழறிஞர் மணவை முஸ்தபா எழுதிய ‘கணினி கலைச்சொல் களஞ்சிய அகராதி’ என்ற நூல் தொடர்பாகவும், வனிதா பதிப்பகம் மற்றும் அதன் உரிமையாளர் பெ.மயில்வேலன் தொடர்பாகவும் அவர் பதிப்புரிமை மீறல் குற்றச்சாட்டை முன்வைத்துள்ளார்.
அதேபோன்று கௌரா பதிப்பகம் மற்றும் அதன் உரிமையாளர் ராஜசேகரன் தொடர்பாகவும் நூல் திருட்டு குறித்த குற்றச்சாட்டுகளைப் பதிவு செய்துள்ளார்.
இவை அனைத்தும் உரிய ஆவணங்களுடனும் பதிப்புரிமைச் சட்டத்தின் அடிப்படையிலும் விசாரிக்கப்பட வேண்டியவை.
குற்றச்சாட்டுகள் நிரூபிக்கப்படாமல் எவரையும் குற்றவாளியாகக் கருத முடியாது.
அதே நேரத்தில் இத்தகைய புகார்கள் நீண்டகாலமாக எழுந்திருந்தால் அவற்றை விசாரிக்காமல் விட்டதன் பின்னணியும் வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
இன்று பெரியார் அறிவுலகத்தில் வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ள சர்ச்சைகள், இதுவரை கவனிக்கப்படாமல் விடப்பட்ட பழைய சீர்கேடுகளின் தொடர்ச்சியா என்ற கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.
பதிப்பகங்கள், நூல் விநியோகஸ்தர்கள், நூலகத் துறை அதிகாரிகள் ஆகியோருக்கிடையே ஏதேனும் முறைகேடான கூட்டணி செயல்பட்டிருக்கிறதா?
அரசியல் மற்றும் அதிகாரச் செல்வாக்குகள் இதற்குப் பின்னணியாக இருந்தனவா?
புதிய தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி, குறிப்பாகச் செயற்கை நுண்ணறிவின் உதவியுடன், குறுகிய காலத்தில் அதிக எண்ணிக்கையிலான தரமற்ற நூல்களை உருவாக்கி நூலகக் கொள்முதலில் இடம்பெறச் செய்யும் முயற்சிகள் நடந்துள்ளனவா?
இவை அனைத்தும் விசாரணையின் வழியே தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.
உண்மையான எழுத்தாளர்களின் உழைப்புக்கு என்ன மதிப்பு?
இங்கே என்னை மிகவும் கலங்கச் செய்யும் கேள்வி இதுதான்.
ஒரு நூலை எழுதுவதற்குப் பின்னால் எத்தனை ஆண்டுகால வாசிப்பு, தேடல், சிந்தனை, களப்பணி, ஆய்வு, உழைப்பு இருக்கின்றன!
ஒரு வரலாற்றுத் தகவலை உறுதிப்படுத்த எத்தனை நூல்களைப் புரட்டிப் பார்க்க வேண்டும்! ஓர் இலக்கிய உண்மையை நிறுவ எத்தனை ஆதாரங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும்!
பல ஆண்டுகளாகத் தமிழ் இலக்கியத்தையும் அதன் வரலாற்றையும் முறையாகக் கற்றுத் தேர்ந்து, ஆய்வின் வழியே உண்மைகளைத் தேடி,
தங்களுடைய வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை அறிவுப் பணிக்காக அர்ப்பணித்த அறிஞர்களின் உழைப்பை ஒருபுறம் வைத்துவிட்டு,
அடிப்படை இலக்கிய அறிவும் வரலாற்றுப் புரிதலும் அற்ற உள்ளடக்கங்களை நூல்களாக உருவாக்கி, அவற்றுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் விலையிட்டு,
பொது நிதியில் கொள்முதல் செய்திருப்பதாகக் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் சாதாரணமானவை அல்ல.
இதில் இன்னும் வேதனையானது, பிறர் எழுதிய நூல்களை அப்படியே நகலெடுத்து, சிற்சில மாற்றங்களைச் செய்து, பதிப்பாளர்களின் பெயரிலோ அவர்களது குடும்ப உறுப்பினர்களின் பெயரிலோ வெளியிடுவதாகக் கூறப்படும் பழைய நடைமுறைகளும் ஆகும்.
உண்மையான படைப்பாளர்களின் உழைப்பைத் திருடி, வேறொருவர் பெயரில் நூலாக்கி, அதற்குப் பொதுமக்களின் பணத்தில் கொள்முதல் ஆணையும் பெற்றுவிட்டால், அறிவுத் தேடலுக்காக வாழ்நாளைச் செலவிடும் எழுத்தாளர்களின் உழைப்புக்கும் நேர்மைக்கும் என்ன மதிப்பு இருக்கிறது?
ஒரு நூலகத்தின் அலமாரியில் அருகருகே இடம்பெற்றிருக்கும் இரண்டு நூல்களில் ஒன்று பல ஆண்டுகால ஆய்வின் விளைவாகவும், மற்றொன்று தவறான தகவல்களின் தொகுப்பாகவும் இருந்தால், அவற்றைத் தரம் பிரித்தறியும் பொறுப்பு யாருடையது?
ஒரு சாதாரண வாசகன் இதனை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?
அரசியல் கடந்து உண்மை வெளிவர வேண்டும்!
எந்தக் கட்சியின் ஆட்சியில் இத்திட்டம் தொடங்கப்பட்டது, எந்த ஆட்சியில் திறக்கப்பட்டது என்பதைக் காட்டிலும், மக்களின் பணத்தில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பொது அறிவுக் கருவூலம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதே முக்கியமானது.
கடந்த ஆட்சியில் நடைபெற்றதாகக் கூறப்படும் கொள்முதல் முறைகேடுகள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.
அதேபோல் ஆட்சி மாற்றத்திற்குப் பிறகு நூல்கள் பெறப்பட்டு நூலகத்தில் இடம்பெற்றிருந்தால், அவற்றைச் சரிபார்க்கத் தவறிய தற்போதைய நிர்வாகத்தின் பொறுப்பும் கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட வேண்டும்.
ஒரு ஆட்சியின் தவறை இன்னொரு ஆட்சி சுட்டிக்காட்டுவதோடு நின்றுவிடக் கூடாது.
தவறு நிகழ்ந்திருந்தால் அதைத் திருத்துவதற்கான துணிவும் வெளிப்படைத்தன்மையும் இருக்க வேண்டும்.
சாவித்திரி கண்ணன் தனது பதிவில், ஆங்கில நூல்களின் கொள்முதலிலும் பல்வேறு முறைகேடுகள் நிகழ்ந்திருக்கலாம் என்ற சந்தேகத்தையும் எழுப்பியுள்ளார்.
தமிழ் நூல்களைத் தாண்டி ஆங்கில நூல்களின் கொள்முதல் விவரங்களும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.
எந்தெந்த பதிப்பகங்களிடமிருந்து எவ்வளவு தொகைக்கு நூல்கள் வாங்கப்பட்டன, அவற்றின் தரம் என்ன, தேர்வுக் குழுவின் பரிந்துரைகள் பின்பற்றப்பட்டனவா என்பதெல்லாம் பொதுவெளியில் அறிவிக்கப்பட வேண்டும்.
இந்த விவகாரத்தில் அரசியல் செல்வாக்குள்ளவர்கள் அல்லது அதிகார மையங்கள் தொடர்புடையவர்களாக இருந்தாலும், அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கப்படக் கூடாது.
குறிப்பாகச் சில அதிகாரிகளின் அரசியல் மற்றும் நிர்வாகச் செல்வாக்கு குறித்த சந்தேகங்கள் எழுப்பப்பட்டுள்ள நிலையில், அவற்றை ஆதாரங்களுடன் விசாரிப்பதே முறையான அணுகுமுறை.
முதற்கட்டமாக, சர்ச்சைக்குரிய நூல்களைத் தற்காலிகமாகப் பயன்பாட்டிலிருந்து விலக்கி, அவற்றின் உள்ளடக்கம், ஆசிரியர் விவரங்கள், பதிப்பகத் தகுதி, பதிப்புரிமை, ISBN உள்ளிட்ட அனைத்தையும் சுயாதீனமான அறிஞர்கள் மற்றும் துறைசார் வல்லுநர்கள் அடங்கிய குழுவின் மூலம் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
நூல் தேர்வுக் குழுவின் பரிந்துரைகள், கொள்முதல் ஆணைகள், விலைப்பட்டியல்கள், பதிப்பகங்களின் விவரங்கள், பணப் பரிமாற்றங்கள், விநியோகிக்கப்பட்ட பிரதிகளின் எண்ணிக்கை ஆகிய அனைத்தும் வெளிப்படையாகப் பொதுமக்களின் பார்வைக்குக் கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.
ஒரே பதிப்பகத்திலிருந்து பெருமளவில் நூல்கள் வாங்கப்பட்டதற்கான காரணம் என்ன என்பதும், அவற்றைத் தேர்வு செய்தவர்கள் யார் என்பதும் விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.
முறைகேடு நிரூபிக்கப்பட்டால், அதில் தொடர்புடைய பதிப்பகங்கள், விநியோகஸ்தர்கள், அதிகாரிகள் உள்ளிட்ட அனைவரின் மீதும் பாரபட்சமின்றி சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும்.
அரசு மட்டுமல்ல; நீதித்துறை, பல்கலைக் கழகங்கள், தமிழ் ஆய்வாளர்கள், பதிப்பாளர் அமைப்புகள், எழுத்தாளர் சமூகத்தினர் என அனைவரும் இந்த விவகாரத்தில் தங்களுடைய பொறுப்பை உணர வேண்டும்.
ஒரு வாசகனின் மனக்குமுறல்!
இன்னும் பலர் பல்வேறு அறிவுத் தளங்களில் தொடர்ந்து வாசித்தும், கற்றும், ஆய்வு செய்தும், ஒவ்வொரு தகவலின் உண்மைத் தன்மையையும் உறுதிப்படுத்தப் பல நூல்களைத் தேடியும், அரிய நூல்களைக் கண்டடைந்தும், அவற்றின் வழியே அறிவைச் செழுமைப்படுத்திக் கொள்ளப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.
ஒரு நூலின் ஒவ்வொரு வரிக்குப் பின்னாலும் இருக்கும் வரலாற்றையும் ஆதாரத்தையும் புரிந்துகொள்ள எத்தனை நாட்கள் உழைக்க வேண்டியிருக்கிறது!
ஓர் ஆய்வுத் தகவலை உறுதிப்படுத்த எத்தனை நூல்களைப் புரட்ட வேண்டியிருக்கிறது!
அந்த உழைப்பையும் அறிவின் மீதான நேர்மையையும் ஒரே கணத்தில் கேலிக்குரியதாக்கும் வகையில், போலியான உள்ளடக்கங்கள் நூல்களாக உருவாக்கப்பட்டு, அவை பொது நூலகத்தின் அலமாரிகளை ஆக்கிரமித்திருப்பதாக வரும் செய்திகள் மனதைப் பெரிதும் காயப்படுத்துகின்றன.
இது வெறும் பண மோசடியாக மட்டும் பார்க்கப்படக் கூடாது.
அறிவுத் திருட்டு, வரலாற்றுத் திரிபு, பதிப்புரிமை மீறல், வாசிப்பின் மீதான நம்பிக்கைச் சிதைவு எனப் பல தளங்களில் இதன் பாதிப்புகள் விரிகின்றன.
குறிப்பாக உண்மையையும் பொய்யையும் பிரித்தறியத் தொடங்கும் மாணவர்களும் இளைய தலைமுறையினரும் இத்தகைய நூல்களை நம்பி வாசித்தால், அவர்களிடம் தவறான வரலாறும் பிழையான இலக்கியப் புரிதலும் பதிந்துவிடும்.
அறிவை வளர்க்க வேண்டிய நூலகமே அறியாமையை உற்பத்தி செய்யும் இடமாக மாறிவிடக்கூடாது.
அறிவைத் தேடிப் புத்தகங்களை நாடும் மனிதர்களின் நம்பிக்கையைக்கூட இப்படி வணிகப் பொருளாக்க முடியுமா?
அறிவின் பெயரால் அறியாமையை விற்பனை செய்ய முடியுமா?
உண்மையான எழுத்தாளர்களின் உழைப்பை மதிக்கத் தெரியாத, வாசகர்களின் அறிவுத் தேடலைப் பயன்படுத்தி ஆதாயம் தேடும் இத்தகைய போக்குகள் முற்றாக ஒழிக்கப்பட வேண்டும்.
பணம் இழக்கப்படுவது ஒரு பொருளாதார இழப்பு; அறிவு சிதைக்கப்படுவது ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலத்தையே இழப்பதற்குச் சமம்.
ஊழல் என்பது பணத்தை மட்டும் திருடுவதா? ஒரு தலைமுறையின் அறிவையும், வரலாற்றுப் புரிதலையும், உண்மையின் மீதான நம்பிக்கையையும் திருடுவதும் மிகப்பெரிய குற்றமே.
பெரியார் அறிவுலகம் என்பது ஒரு கட்டிடத்தின் பெயராக மட்டும் சுருங்கிவிடக் கூடாது.
கேள்வி கேட்கும் துணிவு, உண்மையைத் தேடும் நேர்மை, பகுத்தறிவின் தெளிவு, அறிவின் மீதான அறம் ஆகியவற்றின் அடையாளமாக அது விளங்க வேண்டும்.
இன்று நான் எழுப்பும் கேள்வி ஒரு தனிமனிதனின் ஆதங்கமாக சுருங்கிவிடக் கூடாது.
நூல்களை நம்பி வாசிக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரின் மனத்திலும் எழ வேண்டிய கேள்வியாக இது விரிவடையவேண்டும்.
அறிவைக் காக்க வேண்டிய நூலகங்களிலேயே அறிவு திருடப்பட்டால், உண்மையான அறிவைத் தேடி இனி எங்கே செல்வது?
இந்தக் கேள்விக்கான விடையை அரசும், நீதித்துறையும், பல்கலைக் கழகங்களும், அறிவுலகமும் விரைந்து வழங்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருக்கிறேன்.
அறிவை விற்பனைப் பொருளாக்காதீர்; அறிவின் நேர்மையை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கையளியுங்கள்!
— மைத்திரி அன்பு, காஞ்சிபுரம்.