காளை விடும் விழாக்கள் என்பவை நம் மண்ணின் மரபோடும், கால்நடை வளர்ப்பின் மீதான அன்போடும் தொடர்புடையவை.
ஆனால், மரபு என்ற பெயரில் ஒரு உயிரினத்தின் வேதனையை நாம் எவ்வாறு அனுமதிக்க முடியும்?
குறிப்பாக, வேகமாக ஓடும் காளைகளின் நேரத்தைக் கணக்கிட்டு, அவற்றுக்குப் பரிசுகள் வழங்கப்படும் போட்டிகளில், வெற்றியை நோக்கிய வேகம் சில நேரங்களில் வதையின் வேகமாகவும் மாறிவிடுகிறது.
இந்தப் படத்தில் காணப்படும் காட்சியைப் பாருங்கள்.
காளையின் பின்புறத்தில், வால் மற்றும் ஆசனவாய் பகுதியைச் சுற்றி இரும்புக் கிளாம்புகளும் இறுக்கமான கயிறுகளும் பொருத்தப்பட்டிருப்பதைக் காண முடிகிறது.
இவ்வாறு வலியை ஏற்படுத்தும் வகையில் கட்டப்பட்ட நிலையில், அந்த வலியைத் தாங்கிக் கொண்டு காளை வேகமாக ஓட வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது நியாயம்தானா?
ஓடும் காளையின் வேகத்தைப் பார்த்து ஆரவாரம் செய்கிறோம்.
அதன் பின்னால் எழும் புழுதியையும், அது கடந்து செல்லும் தூரத்தையும் வியப்போடு ரசிக்கிறோம்.
ஆனால், அந்த வேகத்திற்குப் பின்னால் எத்தகைய வலி இருக்கிறது என்பதைச் சற்றேனும் சிந்திக்கிறோமா?
வலியால் துடிக்கும் ஓர் உயிர், தன்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களிடமிருந்து விலகி நிற்கிறது.
ஓடி முடித்த இடத்தில் கோபத்துடனும் அச்சத்துடனும் யாரையும் நெருங்கவிடாமல் நிற்கும் காளையைச் சமாதானப்படுத்த, பசு மாட்டை அழைத்துச் செல்வதாகவும், பின்னர் மீண்டும் அதனை அழைத்து வந்து, வலியைத் தூண்டும் வகையில் கட்டாயப்படுத்தி ஓடச் செய்வதாகவும் இத்தகைய நிகழ்வுகள் குறித்துக் கவலைகள் எழுகின்றன.
அந்தக் காளையின் கோபத்தை மட்டும் நாம் பார்க்கிறோம். அதன் பின்னால் இருக்கக்கூடிய வலியையும் அச்சத்தையும் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறோமா?
பொதுவாக, பொலிகாளைகள் பங்கேற்கும் சில விழாக்களில் காணப்படும் இயல்பான ஓட்டத்திற்கும், நேரம் கணக்கிடப்பட்டுப் பரிசு வழங்கப்படும் போட்டிகளில் வெற்றிக்காகக் காளைகள் உந்தப்படும் முறைக்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது.
விளையாட்டாகவும் மரபின் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க வேண்டிய ஒரு நிகழ்வு, போட்டியும் பரிசும் முதன்மை பெறும்போது, உயிரினத்தின் நலனைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடக் கூடாது.
வெற்றி பெற வேண்டுமென்பதற்காக வலியைத் திணிப்பது விளையாட்டல்ல; அது ஓர் உயிரின் இயல்பான இயக்கத்தை வற்புறுத்தலால் மாற்றும் செயலாகும்.
காளைகளை வளர்ப்பவர்கள் அவற்றைத் தங்கள் குடும்பத்தின் ஓர் அங்கமாகக் கருதுகிறார்கள். அவற்றுக்காக உணவளித்து, பராமரித்து, அன்பு செலுத்துகிறார்கள்.
அந்த அன்பு, விழா நடைபெறும் நாளிலும் தொடர வேண்டாமா? வளர்க்கும் காலத்தில் காட்டும் பாசம், போட்டி நடைபெறும் நேரத்தில் மட்டும் விலகிவிடக் கூடாதல்லவா?
இன்று நாம் காளைகளின் வேகத்தையும் வீரத்தையும் கொண்டாடுகிறோம்.
ஆனால், நாளை அவற்றின் இயல்பான ஓட்டத்திற்கும் விளையாட்டிற்கும் இடமில்லாத நிலை உருவானால், நம் மரபின் பெருமையை எதைக் கொண்டு அளவிடப் போகிறோம்?
மரபைப் பாதுகாப்பது என்பது அதன் பெயரால் நடைபெறும் அனைத்தையும் கேள்வியின்றி ஏற்றுக்கொள்வதல்ல.
மரபின் உயிர்ப்பைப் பாதுகாப்பதோடு, அதில் பங்கேற்கும் உயிர்களின் நலனையும் உறுதிப்படுத்துவதே உண்மையான பண்பாடு.
எனவே, காளை விடும் விழாக்களை நடத்துவோரும், காளைகளை வளர்ப்போரும், அவற்றின் மீது அன்பு கொண்டிருப்பதாகக் கூறுவோரும் ஒரு கணம் சிந்திக்க வேண்டும்.
வேகத்திற்காகவும் பரிசுக்காகவும் ஓர் உயிரை வலிக்கு ஆளாக்குவது அவசியம்தானா? வலியை ஏற்படுத்தாத பாதுகாப்பான முறைகளைக் கடைப்பிடிக்க முடியாதா?
உயிர்களின் மீது அன்பு செலுத்துவது என்பது அவற்றை வளர்ப்பதில் மட்டும் இல்லை; அவை வேதனைப்படும்போது அந்த வேதனையை உணர்ந்து, அதைத் தவிர்க்க முயல்வதிலும்தான் இருக்கிறது.
காளைகள் பேசுவதில்லை என்பதற்காக அவற்றின் வலியை நாம் புறக்கணித்துவிடக் கூடாது.
அவற்றின் கோபத்திலும் விலகி நிற்கும் செயலிலும் அச்சத்திலும் நாம் உணர வேண்டிய செய்திகள் இருக்கின்றன.
விளையாட்டு மகிழ்ச்சியைத் தர வேண்டும்; வேதனையை அல்ல. மரபு உயிர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; அவற்றை வதைக்கக் கூடாது.
வெற்றி மனிதர்களுக்குப் பெருமை சேர்க்கலாம்; ஆனால் அந்த வெற்றிக்காக ஓர் உயிர் துன்புறுமானால், அந்தப் பெருமையை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.
காளைகளை அன்போடு வளர்க்கும் நண்பர்களே, மனிதநேயத்தோடும் உயிர்நேயத்தோடும் அணுகுங்கள்.
காளைகளின் வேகத்தைக் கொண்டாடும் அதே நேரத்தில், அவற்றின் வலியையும் உணருங்கள். ஒரு விழாவின் மகிழ்ச்சி, ஓர் உயிரின் வேதனையாக மாறிவிடாதபடி காப்போம்.
அன்புடன் வேண்டிக்கொள்கிறேன் – மரபைக் காப்போம்; அதைவிட முக்கியமாக, மரபின் பெயரால் வேதனைப்படும் உயிர்களையும் காப்போம்.
– மைத்திரி அன்பு