தமிழ்ச் சமூகத்தின் நினைவகத்தில் சில மனிதர்கள் வெறும் வரலாற்று மனிதர்களாக இல்லை. அவர்கள் கேள்விகளாக வாழ்கிறார்கள். அயோத்திதாச பண்டிதர் அப்படிப்பட்ட ஒரு கேள்வி. அப்படிப்பட்ட ஒரு சிந்தனையாளர்.
ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் அவர் எழுப்பிய கேள்வி இன்னும் தமிழ்ச் சமூகத்தைத் துரத்திக்கொண்டே இருக்கிறது:
“தமிழர் யார்?”
“தமிழ் என்பது வெறும் மொழி அல்ல” என்று அவர் கூறினார்.
அது ஒரு அடக்கப்பட்ட நினைவின் மொழி. ஒரு மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றின் மொழி.
அந்த மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றைத் திறக்க அவர் எடுத்த சாவி – பவுத்தம்.
அவரது சிந்தனையில் இரண்டு பெரிய வெடிப்புகள் உள்ளன.
சாதி என்பது ஆன்மீக ஒழுங்கு அல்ல. அது அதிகாரத்தின் அரசியல்.
இரண்டாவது வெடிப்பு:
தமிழர் வரலாறு வெறும் பிராமணிய அதிகார வரலாறு மட்டுமல்ல. அது புத்தமதத்தின் சமத்துவ நினைவுகளுடன் தொடர்புடையது.
இந்த இரண்டு வாக்கியங்களே தமிழ் சிந்தனை உலகில் ஒரு நிலநடுக்கத்தை ஏற்படுத்தின.
இன்று தற்காலத் தமிழ்ச் சூழலில் நாம் அயோத்திதாச பண்டிதரை மீண்டும் வாசிக்கும்போது அவர் ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளராக மட்டும் தெரியவில்லை.
அவர் ஒரு அடையாள அரசியலின் கட்டடக் கலைஞர் போலத் தோன்றுகிறார்.
ஆனால், அவரை வாசிப்பது எளிதல்ல.
ஏனெனில் அவர் எழுதியது வரலாறு மட்டும் அல்ல. அது ஒரு எதிர்-வரலாறு.
அவர் எழுதும் ஒவ்வொரு வரியும் ஒரு மறுப்பு. ஒரு சமூக நினைவின் மீட்பு.
தமிழ்ச் சமூகத்தில் இன்று நடைபெறும் சாதி விவாதங்கள், அடையாள அரசியல், வரலாற்று மறுபடைத்தல் – இவையெல்லாம் அயோத்திதாச பண்டிதர் ஏற்கனவே தொடங்கி வைத்த உரையாடலின் தொடர்ச்சிதான்.
ஆனால், அவரை வெறும் “சாதி எதிர்ப்பு சிந்தனையாளர்” என்று மட்டும் கூறிவிட்டால் அது குறுகிய வாசிப்பு.
அவர் உண்மையில் முயன்றது வேறு ஒன்று.
தமிழ்ச் சமூகத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றுக் கற்பனைக்கு ஒரு மொழி வடிவம் கொடுக்க அவர் உழைத்தார்.
அதனால் தான் அவர் ஒரு மனிதர் அல்ல. ஒரு சிந்தனை நிகழ்வு.
அயோத்திதாச பண்டிதரை வாசிப்பது என்றால் தமிழ்ச் சமூகத்தின் மறந்த நினைவுகளைத் திறக்கும் ஒரு பழைய கதவைத் திறப்பது போன்றது.
அந்தக் கதவு இன்னும் முழுவதும் திறக்கப்படவில்லை.